Bu sabah durum daha iyi..

İbrahim Tatlıses yavaş yavaş uyandırılacak ve duruma göre ilerlenecekmiş.

Doktorlar olumlu konuştu ama “her zaman risk vardır, bu ağır bir vaka” deyip “ne olur, ne olmaz” kapısını açık bıraktılar.

Kolay olur mu?

İlk ateş açıldığında, önde oturan İbrahim Tatlıses, ani bir refleksle (çok iyi bilirim o duyguyu) başını sola doğru hem çevirmiş, hem de eğmiş.

Bu sebeple kurşun tam alnından değil, kafatasının sağ kulak üstü kısmından girmiş ve alnından çıkmış.

Tatlıses o saliselerle ölçülebilecek ani refleksi yapmasaydı zaten şimdi bunları hiç konuşmuyor olacaktık.

O kurşundan sonra da şoför tarafına doğru düşmüş ve “olmadı bu şimdi” demiş..

Bu size şaşırtıcı gelse de, yani “beyninden kurşun yiyen insan hala konuşur mu?” deseniz de, evet olabilir.

İlk saniyeler çok sıcaktır. Kurşun yiyen insan ilk anda ne olduğunu anlamaz. Vücudun dengesi, beynin kimyası bozulur.

Beyin, “her şey normalken aniden bir şey oldu, bir sıcaklık var ama anlamadım” der.. O saniyelerde vurulan insan kendindedir. Her şeyin farkındadır.

Beyin ne olduğunu anlamaya çalışırken, bir yandan da hayatını film şeridi gibi çok hızlı bir şekilde gösterir.. Ne bileyim belki “ölmeden önce bak bunları yaşadın” demek ister gibi..

Hayatınız film şeridi gibi geçer.. Burada da gerçekten en sevdiğiniz insanlar, anne-baba, çoluk çocuk, eş ve mutlu anılar geçiyor.. Ama inanılmaz hızlı.. Saniselerin sanisesi hızında..

Ama derler ya rüyalarda zaman uzunmuş diye..

Aslında 2 saniyede geçen hayatınızın filmini siz o durumda biraz daha uzunmuş gibi hissediyor ve görebiliyorsunuz.

Sonrasında, sizde bir şey olduğunu anlıyor ve panik yaşıyorsunuz.

İlk düşündüğünüz şey, “Öldüm mü acaba?”..

Devamında ise “bundan sonra ne olacak?”

Sonra bağırtı-çağırtı, siren sesleri, gürültü-patırtı, hastane koridorlarının tavan lambaları..

Ve uyku.. Ölümle-yaşam arasındaki uyku..

İbrahim Tatlıses şimdi uyuyor.. İnşallah uyanacak ve eskisi gibi aramızda olacak.

Çok daha güçlü, çok daha sevgi yumağı ile olacak.

Buna inanıyorum ve dua ediyorum..