Çünkü ya sakat kalacağım ya da öleceğim…

Dünyanın en güzel motosiklet parkurları memleketimizde… Motosikleti sevdirmek adına onlarca televizyon programı yapmış onlarca habere imza atmış bir kişi olarak bu kararı almamın tek nedeni ise ülkemin yolları.

Bayram tatilini fırsat bilip motosikletime atlayıp iyi bir parkur yapmak sizlere bu macerayı yazmak için plan yaptım. Uyku tulumları çadırlar ve kameralarımı alıp güzergâhımı çizdim…

Konya, Hatay üzerinden Urfa sonrada bir Karadeniz turu için Kaçkarlar…

Motosikletimin kontağını çevirdiğimde çok mutluydum… Ama yola çıkınca bu mutluluğum sona erdi…





İnanın AK Partinin övündüğü kadar var… Tüm ülkemin yolları yenilenmiş… Hani asfaltlar gıcır gıcır… Nerdeyse tekerlek izi yok… Ama o yollarda çukur desen çukur var… Mıcır desen mıcır var…

Buda bir şey mi… Erimiş yollar… Üstünden buldozer geçmediği için bataklığa dönüşmüş asfalt bile var…

Hani “ Asfalt ağlıyor” desem yalan olmaz… Yeni ama daha şimdiden çökmüş, erimiş, bitmiş…

İnanamadım… Yola ilk önce asfalt malzemesi dökülmüş, sonrada üstüne mıcır bırakılmış…
Arabalar geçtikçe mıcırları ezip asfalt oluyor. Kısaca buldozerin görevini araçlar yapıyor… Kaya ,kaya kaza atlata, atlata!

Dört tekerlekli araçlar geçerken hafif kayıp lastikleri zift içinde kalıyor ama motosiklet için bu yollar ölüm yolu oluyor…

Hadi burayı atlattın ya o ters virajlar… Motosikleti ne tarafa yatıracağını şaşırıyorsunuz.

Kısaca ölümüne macera…

Yolları kollamaktan ne gün batımını nede gün doğumunun farkına varıyorsunuz. Nede doğanın tadını çıkarıyorsunuz…

Çenette Cehennemi yaşamak gibi…

Zaten motosikleti araçtan saymayan otomobil kullanıcıları sizin üzerinize direksiyon kırarken sizde yoldaki çukurları atlamak için pür dikkat zikzak çiziyorsunuz…

İlk molada fark ettim. Terden sırılsıklam olmuşum. Motosiklet montumun dışına taşan ter eteklerimden damlıyordu.

Neymiş Motosiklet yol boyunca görmek koklamak rüzgârın tadını çıkarmak… Ama yollar benim pestilimi çıkardı.

Motosiklet turum işkenceye dönüştü.

Sonra beklenen son… Dönüş yolunda nasibimi aldım… Taklaya geldim…

Ters yapılmış Hatay yolunda viraja taşan bir derenin kurbanı oldum.

Biraz daha süratli olsam ya sakat kalacaktım ya da ölecektim…

Orada ne maceramın yarım kaldığına üzüldüm nede az hasarla kurtulduğuma…

Bu ülkede motosiklette binilmez olduğunun farkına varmam daha da içimi acıttı…

Sonra bayramdaki kazalara baktım… Ondan fazla ölümlü motosiklet kazası var…

Kime kızayım… Kime?

Yol yapıp denetlemeyenlere mi? Üç kuruş kar etmek için buldozer getirmeyen mütahite mi?
Motosikleti araçtan saymayan bu zihniyete mi?

Kime kızayım? Kime ne yazayım?

Böyle geldi böyle gidecek…

Çünkü sesimizi duyan yok…Motosikleti taşıttan sayan yok...

Siz istediğiniz kadar dikkatli kullanın, kurallara uyun ,motosiklete binmeye devam ederseniz bir gün…

Ben yenildim dostlar…

Daha öncede yazdığım gibi “ teker,teker ölüyoruz”

Ben motosikletimi garaja kaldırdım…

Yollar belki düzelir ve ben motosikletimi garajdan çıkarırım…

Ama o zaman bizim 1150 BMW GS Adventure antika olmaz…