-Nasılsın anacağım. Birazdan program başlıyor izlersin. Neler yapıyorsun?

-İyiyim oğlum, babanla oturuyorum (Babam 4 yıl önce vefat etti)

-Ooo, hadi gene iyisin ana.. Napıyosun babamla?

-Her akşam gelmeye başladı. Yanıma yatıyor, beni sıkıştırıyor. Oğlum bana büyük bir yatak alsana, babanla rahat yatalım.

-Tabii anacım, yarın hemen gönderiyorum büyük yatak. Sen merak etme. Babama da söyle şimdilik karşı koltukta idare etsin.

-Yok olmaz, illa benim yanımda yatacakmış.

-Tamam anacım, sen merak etme, yatak sabah evde. Babama benden selam söyle..

* * *

Sabah erkenden cep telefonum çalmaya başladı. Telefonda büyük ağabeyim Esat'ın adını görünce, içimden bir şey koptu gitti. Telefonu açtım, “öldü mü annem?” dedim sadece..

Belki de iyi insanlar, melek gibi insanlara bir rehber gönderiyor Allah.. O dünya ile bu dünya arasında bir geçiş sağlıyor. Kısa bir ısınma turu yaptırıyor herhalde.. Zorluk çekmesin, korkmasın diye..

Son zamanlarda babamın çok sık gelmesi, annemin yanına yatması, annemin benden büyük yatak istemesi… Sabah da vefat etmesi..

Belki direk cennete gitmiştir diye düşündüm. Belki “kabir azabı” denilen olayı yaşamamıştır. Babam onu alıp direk cennete götürmüştür.

Belki de o yüzden kabirde fazla ağlamadım, ağlayamadım.. Ben babamın ölümünde çok daha fazla ağladım.. Ama anamda ağlamadım.

Sonuç;

Sonuç, beni dünyaya getiren, emziren, yediren, içiren, besleyen, büyüten, hastalığımda başımda duran, çocukları için kendini paralayan anam öldü.

En son gusülhane'de mermerin üstünde yatıyordu. Melek gibi, nur yüzlüydü. Öptüm, kokladım, okşadım, yıkadım..

Kefene sardılar, tabuta koydular, toprağın altına gömdük geldik.

Geldik ama içimde bir şeyler eksik. Yüreğim sızlıyor, kan ağlıyor.. Ana boşluğu kolay dolmuyor.

Dizide, filmde, gazetede, gittiğim cafe'de bir ana görsem veya duysam çok fena oluyorum..

Ama biliyorum ki, beni izliyor ve gözlüyor.. Başarılarımla gurur duyuyor.. Oralarda beni anlatıyor, rahatlıyorum.

Anamın da benim yanıma gelip yatacağı günü bekliyorum..