REHA MUHTAR'DAN ANNESİNE MEKTUPLAR..

Magazin

REHA MUHTAR'DAN ANNESİNE MEKTUPLAR.. Ben senin verdiğin sevgileri aramaktan çoktan vazgeçtim annem...

Anneciğim,

Beni dünyaya getirmeden önce, ne yapardın nasıl yaşardın, ne hissederdin, neyle mutlu, neyle mutsuz olurdun doğrusu pek bilmiyorum...

Çünkü var olduğumdan beri, benden başka bir şeyle pek meşgul olduğunu görmedim...

Zor bir durumdu benim için...

Sevginin ötesinde, bir insanın tüm antenlerinin üzerine çevrili olduğu bir konumda yaşamak...

***

İtiraf etmeliyim ki, senin oğlun olmak “çok zor bir olaydı...”

O zorluğu bütün hayatım boyunca yaşadım...

Bir “annenin her şeyi olmak”, taşınması güç bir yüktü...

Fakat ayrıcalığı da büyüktü...

“Her şey ailedir” biçiminde özetlenecek anlayışın, benim sosyalliğime uymaz görünüyordu...

Oysa ki aileyi her zaman koruyan oydu...

Kabul etmeliyim ki, “aileyi her şeyi üstünde tutan anlayışın, 52 yıl boyunca delinmez bir zırh oldu hepimizin üzerimizde...”

Ailenin içine kimsecikler giremedi...

Kimsecikler, onu dejenere edemedi...

***

Bir aileyi aile yapan sanırsam, kendi içinde yaşattığı çekirdektir...

Şimdi aile olmak isteyip de aile olamayanlara bakınca, yoksun oldukları gerçeğin o “çekirdek” olduğunu fark ediyorum...

Hani dışarıdaki gerçeğin dışında bir gerçek vardır, ailenin içinde...

Hani, kimselerin giremediği, kimselerin erişemediği, bir gizem, bir sırdaşlık, bir muamma vardır her ailenin farklı gerçeğinde...

Hani herkes her şeyi bilir zannetse de, herkesin ve hiç kimsenin bilmediği gerçekler vardır o aile içinde...
Bu sihri oluşturan annedir sanıyorum...

Yuvayı yapan diş kuş...

***
Bana, benim için birilerinin hayatını seve seve verebileceğini gösterdin...

Ben de çocuklarıma aynısını yapıyorum...

Bana, çocuğun geleceğini tehlikeye atmanın, kabul edilmez bir davranış olduğunu gösterdin...

Ben de çocuklarım için o geleceği kurmaya çalışıyorum...

***
Bana sevgin fazla ilgili, çok düşkün, evhamlı, meraklı ve takıntılı olabilir...

Ancak iliklerime kadar hissettiğim bir şey var...

Bana sevgin alabildiğine ve olabildiğine “sahiciydi” annem...

Bir erkek çocukla annesi arasındaki ilişkiler “psişiktir” biliyorum...

Verdiğin koşulsuz sevgiler, gösterdiğin eşsiz fedakarlıklar, bir erkeğin yaşam boyu arayacağı niteliktedir farkındayım...

Ben senin verdiğin sevgileri aramaktan çoktan vazgeçtim annem...


***

Bir kadının senin anne sevgilerinden hiçbirini bir erkeğe veremeyeceğini çoktan anladım...

Bir kadın ancak kendi çocuğuna o sevgiyi verebilir; başka bir erkeğe değil...

Etrafım, anne sevgisini arayan ve bulamayan erkeklerle dolu annem...

Onların hayal kırıklıkları, bir türlü çözemedikleri sorunları, yaşadıkları zikzakları ve üstesinden gelemedikleri arızaları var her tarafta...

***

İlk erkekliğimi hissettiğim, ilk kadınları düşündüğüm, ilk hayaller kurduğum, aşkı düşlediğim, sevgiyi arsızca arzuladığım yıllarda, “kadın sevgisinin, anne sevgisinden eksik olmadığına” inanırdım...

İlk sevgilerde arsızlık değil nakıslık yaşadım ben annem...

Sonra o nakıslığın, hep yanlış giden işlerden, eksik giden bir şeylerden, doğru zamanda, doğru yerde, doğru kadını bulamamamdan kaynaklandığını düşündüm durdum...

Oysa gerçek orada tüm çıplaklığıyla öylesine duruyordu...

Ne doğru zaman!..

Ne doğru kadın!..

Ne doğru mekan!..

Sevgilerin hiçbirisi senin duyduğun sevgi gibi değildi bana annem!..

***

Bir insanın çocuğu olmakla, bir insanın erkeği olmak, birbirinden ne kadar farklıydı...

Bir insanın sevgilisi olmakla, bir insanın yavrusu olmak ne kadar da uzak gerçeklikti birbirinden...
Anladığımda vakit henüz çok geçmemişti...

Hâlâ vakit var gibi görünüyordu önümde... Daha eşit, daha beklentisiz, daha bağımsız, daha zapturapt altına alınmamış ilişkiler aradığım yıllar o yıllardır...

***

Kimselerin kimselere sahip olamayacağını anladığım yılların o
yıllar olduğu gibi...

51 yıl geçti 52’inci yıla gelmek üzereyiz seninle annem...

Sen, bana hamile kalmanı da sayarsak 53’e doğru gidiyorsun belki de...

Birbirimizden hiç kopamadığımız, hiçbir zaman kopamayacağımız bir ilişki bu...

Bana çocuklarıma kol kanat germeyi öğrettin...

Bana çocuklarıma şemsiye olmayı öğrettin...

Bana çocuklarıma aile yapmayı öğrettin...

Bana çocuklarıma babalık yapmayı öğrettin...

Teşekkür ederim annem...
YASAL UYARI: İçeriğin kopyalanması yasaktır. İçerik, sadece gecce’ye link verilerek kullanılabilir.Bunun dışında kopyalayanlar hakkında kanuni işlem yapılacaktır.

Bunlarda ilginizi çekebilir: