Kan bağı mı, can bağı mı?

İnsanın kendisine yaptığı en büyük yatırım dost biriktirmek bana göre... Öyle binlerce dost da gerekmez insana, doğru seçim yaptığın sürece, üçü beşi yeterli... Onlar da annenden babandan doğan kardeşlerinden bile yakın olurlar bazen.

Hayattan

İnsan doğduğunda kendi ailesini seçemiyor işte ama büyürken biriktirdiği dostlardan kendi ailesini yaratabiliyor! Bazen kardeşinin omuzuna koyamadığın başını dostunun göğsüne yaslayabiliyorsun, bazen evladından alamadığın şefkati can dostunda bulursun. Öyle zamana da ihtiyacı yoktur gerçek dostluğun; bazen çok az tanıdığın biri kardeşinden yakın olabilir çünkü kalbin söyler onun doğru olduğunu, çünkü sevincini kendi sevinci, üzüntünü kendi üzüntüsü gibi yaşarlar... Çok zordur mutluluğu paylaşabilmek... Bazen de 20 yıldır dost bildiklerin en büyük hayal kırıklığını yaşatır sana...

Bu konuda ben hep çok şanslı oldum sanırım, iyi dostlar çıktı karşıma ama içgüdülerim de bana çok yardımcı oldu. Hislerime çok güvenirim ve bugüne kadar beni hiç yanıltmadılar Allah'tan. Hiç yanlış seçimlerim olmadı mı peki, elbette oldu ama onlar bile bana yaptığım yanlışları göstererek hayatımdaki yerlerini belirlediler.

Bir Hint felsefesine göre hayatınıza giren herkes aslında doğru insandır. Sana bir şey öğretmek için varlardır, yanlış bile olsa, ve görevlerini tamamladıklarında giderler. Ben buna çok inanıyorum, bu yüzden gidenlerin arkasından bakakalmam. Çünkü kalan sağlar benimdir, çünkü kalanlar zaten süzgeçten geçmiş, ömürlük dostlarındır. Onlarda ise dostluğun saati yoktur. Gitmeden aramak zorunda olduğun ve belli saatlerde senin için uygun olabilen akrabalardansa günün her saati kapısını çalabileceğin ve bundan pişmanlık duymayacağın dostları olmasını tercih eder insan... Dostluğun saati olmadığı gibi maddiyatı da yoktur, menfaati de... Hatta kendini açıklama zorunluluğun da yoktur çünkü sitemlerin yeri yoktur dostluklarda...

Dediğim gibi gidenlerin arkasından bakakalmam ama biten dostluklar canımı çok yakar. Derler ki; her dostluğun gökyüzünde bir meleği vardır ve yeryüzünde biten her dostluk için bir melek ağlarmış. Kesin öyledir. Dostluk dediğin büyük emeklerle oluşur, özenle beslenir, öyle kolay oluşmadığı gibi kolay kolay da bitmez. Ama bittiğinde sevgilin gitmişçesine de üzülür insan...

Bakıyorum da, ben gerçekten çok zenginim. Çünkü benim o kadar çok can dostum var ki. Ah dediğimde benimle ağlayacak, canım acıdığında yaralarımı saracak, sevindiğimde sırtımı sıvazlayacak, bakışlarımdan beni okuyacak, gerekirse benimle ateşe atlayacak... Diğerleri ise palavra...

Bir de sizler varsınız işte, benim gönül dostlarım... Birbirimizi görmesek de yan yana gelmesek de bana sevildiğimi hissettiren, ne olursa olsun desteklerini esirgemeyen, çocuk ruhumu okşayan gönül dostlarım...
Bugüne kadar beni yalnız bırakmadığınız için size çok teşekkür ediyorum, sevgili can bağlarım...
YASAL UYARI: İçeriğin kopyalanması yasaktır. İçerik, sadece gecce’ye link verilerek kullanılabilir.Bunun dışında kopyalayanlar hakkında kanuni işlem yapılacaktır.

Bunlarda ilginizi çekebilir: